Definify.com

Webster 1913 Edition


Tyne

Tyne

,
Verb.
T.
[Icel.
tȳna
.]
To lose.
[Obs. or Scot.]
“His bliss gan he tyne.”
Piers Plowman.
Sir W. Scott.

Tyne

,
Verb.
I.
To become lost; to perish.
[Obs.]
Spenser.

Tyne

,
Noun.
[See
Tine
a prong.]
(Zool.)
A prong or point of an antler.

Tyne

,
Noun.
[See
Teen
,
Noun.
]
Anxiety; tine.
[Obs.]
“With labor and long tyne.”
Spenser.