Definify.com
Definition 2026
improperatus
improperatus
Latin
Participle
improperātus m (feminine improperāta, neuter improperātum); first/second declension
- This term needs a translation to English. Please help out and add a translation, then remove the text
{{rfdef}}.
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | improperātus | improperāta | improperātum | improperātī | improperātae | improperāta | |
| genitive | improperātī | improperātae | improperātī | improperātōrum | improperātārum | improperātōrum | |
| dative | improperātō | improperātō | improperātīs | ||||
| accusative | improperātum | improperātam | improperātum | improperātōs | improperātās | improperāta | |
| ablative | improperātō | improperātā | improperātō | improperātīs | |||
| vocative | improperāte | improperāta | improperātum | improperātī | improperātae | improperāta | |
References
- improperatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- improperatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- IMPROPERATUS in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)